Gönüllü Mahkûm: Auschwitz'e Kendi İsteğiyle Giren Adam

Bölüm metni

Bir sokak baskınında Alman askerleri onu duvara dizdiğinde kaçmadı, direnmedi — çünkü tam da yakalanmak için oradaydı. Cebinde başka bir adamın kimliği, aklında tek bir görev vardı: Auschwitz'in içinde ne olduğunu öğrenip dünyaya anlatmak. Yıllar sonra o cehennemden sağ çıkacak, ama onu kurşuna dizen Almanlar olmayacaktı.

1901 yılının Mayıs ayında, Rusya İmparatorluğu'nun kuzeyinde, Karelya bölgesindeki Olonets kasabasında bir çocuk doğdu. Adını Witold koydular. Doğduğu yer, ailesinin seçtiği bir yer değildi. Pilecki ailesi, 1863 Ocak Ayaklanması'nda Rus yönetimine karşı savaşmış Polonyalı bir soylu aileydi ve isyan bastırıldıktan sonra topraklarına el konulup kuzeye, imparatorluğun içlerine sürülmüştü. Yani Witold Pilecki, doğduğu ilk günden itibaren, kaybedilmiş bir savaşın faturasını ödeyen bir ailenin çocuğuydu. Babası orman müfettişiydi; hayatını ağaçları saymakla, kesim izinlerini denetlemekle geçiriyordu. Ama evin içinde konuşulan dil Lehçeydi, okunan kitaplar Lehçeydi ve anlatılan hikâyeler hep aynı hikâyeydi: bir zamanlar bir ülke vardı, sonra haritadan silindi.

Annesi çocukların Polonyalı kalmasını istedi. 1910'da aileyi Vilnius'a taşıdı. Witold orada, Rus yönetiminin yasakladığı bir izci teşkilatına gizlice girdi. Yasaklı bir örgüte on yaşında katılmak, o çocuk için bir macera değildi; bir eğitimdi. Gizli çalışmanın, ağız sıkılığının, hücre yapısının, kimin neyi bilmesi gerektiğinin eğitimi. Otuz yıl sonra Avrupa'nın en karanlık yerinde kuracağı şeyin ilk provası, aslında Vilnius'un arka sokaklarında yapıldı.

Birinci Dünya Savaşı ailesini yeniden dağıttı. 1916'da Rusya'nın içlerine, Oryol şehrine gönderildi; orada da bir izci ocağı kurdu. 1918'de Polonya yeniden bağımsızlığını ilan ettiğinde on yedi yaşındaydı ve savaşacak bir ülkesi olmuştu. Önce Litvanya ve Beyaz Rusya bölgesindeki öz savunma birliklerine katıldı, sonra Polonya-Sovyet Savaşı'nın içine düştü. Vilnius harekâtında, Kiev harekâtında, Grodno savunmasında bulundu. Ağustos 1920'de 211. Süvari Alayı'na yazıldı ve Varşova Muharebesi'ne katıldı; o muharebe ki Polonya tarihinde Vistül Mucizesi diye anılır, çünkü Kızıl Ordu'nun Varşova önlerinde durdurulması o dönemde kimsenin beklemediği bir şeydi. Pilecki savaşı 1921'de onbaşı rütbesiyle bitirdi. Bir ata binmeyi, bir bölüğü yürütmeyi, açlıkla yorgunluğun insanın kararlarını nasıl bozduğunu artık biliyordu.

Sonra tuhaf bir şey oldu: barış geldi ve Pilecki barışta da iyi bir adam olmayı başardı. Bu, savaşta iyi olan insanlar için hiç de garanti bir şey değildir. 1926'da ailenin Lida bölgesindeki eski çiftliğini, Sukurcze'yi geri aldı ve orayı işletmeye başladı. Harap bir malikâne, bakımsız tarlalar, borç. On yıl içinde toparladı. Süt kooperatifi kurdu, itfaiye örgütledi, komşu köylerin çocukları için elinden geleni yaptı. Resim yapıyordu; kilise için ikonalar, manzaralar. Şiir yazıyordu. Yedek subay olarak süvari eğitim müfrezesini yönetiyordu ve 1938'de kendisine Gümüş Liyakat Haçı verildi.

1931'de Maria Ostrowska ile evlendi. Köyün öğretmeniydi. İki çocukları oldu: 1932'de Andrzej, 1933'te Zofia. Sukurcze'deki o birkaç yıl, sonradan geriye dönüp bakıldığında, bu hikâyenin tek gerçekten sakin bölümüdür. Bir adam, atının yelesini tarıyor. Çocuklar avluda koşuyor. Karısı akşam sofrasını kuruyor. Elinde tuttuğu şey tam olarak bir insanın istediği hayattır ve o hayatın ne kadar ince bir cam olduğunu henüz kimse bilmiyor.

26 Ağustos 1939'da seferberlik emri geldi. Pilecki süvari takım komutanı olarak 19. Piyade Tümeni'ne katıldı. Almanya bir hafta sonra saldırdı. 5 ve 6 Eylül'de Piotrków yakınlarındaki muharebede tümen neredeyse yok edildi. Artakalanlar 41. Piyade Tümeni'ne bağlandı; Pilecki orada süvari müfrezesinin ikinci komutanı oldu. 17 Eylül'de Sovyetler Birliği doğudan girdi. 22 Eylül'de tümen teslim oldu.

Pilecki teslim olmadı. Üniformasını çıkardı, birliğini dağıttı ve Varşova'ya doğru yürüdü. Sukurcze artık Sovyet tarafında kalmıştı; karısını ve çocuklarını bir daha o evde göremeyecekti. Otuz sekiz yaşındaydı, ülkesi iki komşusu tarafından paylaşılmıştı ve savaş yeni başlıyordu.

9 Kasım 1939'da, Varşova'da, Binbaşı Jan Włodarkiewicz ile birlikte bir direniş örgütü kurdu: Tajna Armia Polska, yani Gizli Polonya Ordusu. Pilecki örgütün teşkilat işlerini üstlendi. Kimliğini gizlemek için bir kozmetik deposunda depo müdürü olarak çalıştı. Örgüt Varşova'dan Siedlce'ye, Radom'a, Lublin'e yayıldı; binlerce insan.

1940 yazında, direnişin masasına bir soru geldi ve kimse cevabını bilmiyordu. Almanlar, güneydeki Oświęcim kasabasının kenarında, eski bir Polonya kışlasını kampa çevirmişlerdi. Kendi dillerinde oraya Auschwitz diyorlardı. Haziran ayından itibaren Varşova'dan, Krakov'dan, Tarnów'dan insanlar tutuklanıp oraya gönderiliyordu. Sonra haber kesiliyordu. Mektup yok, isim yok, ceset yok. Bir çalışma kampı mı? Bir toplama kampı mı? Kaç kişi var? Neden kimse dönmüyor?

Pilecki bu sorunun cevabını almanın tek bir yolu olduğunu söyledi: içeriden. Biri girecek, bakacak, örgütlenecek ve haber gönderecekti. Ve o birinin kendisi olmasını önerdi.

Bu teklifin ne anlama geldiğini kavramak için, o günün bilgi düzeyinde durmak gerekir. Pilecki, orada kendisini neyin beklediğini bilmiyordu. Kimse bilmiyordu. Zaten mesele de buydu. Sonraki kuşaklar Auschwitz'in ne olduğunu bildiği için, bu kararı bir intihar gibi okuma eğilimindedir; oysa o an itibarıyla karar, karanlık bir odaya elinde fenersiz girmeye benziyordu. Belki daha kötüsü: fenerin ne kadar işe yarayacağını da bilmiyordu.

Üstleri önce reddetti. Sonra kabul ettiler. Pilecki'ye sahte bir kimlik hazırlandı: Tomasz Serafiński. Bu ad rastgele uydurulmuş bir ad değildi; gerçekten yaşayan, o sırada nerede olduğu bilinmeyen bir adamın kâğıtlarıydı. Pilecki bu ismi iki buçuk yıl taşıyacaktı.

19 Eylül 1940 sabahı, Varşova'nın Żoliborz semtinde bir eve gitti ve orada bekledi. Almanlar o sabah semti kuşatmıştı; sokak toplaması, yani rastgele insanların çevrilip kamyonlara doldurulması sürüyordu. Pilecki dışarı çıktı ve toplananların arasına karıştı. Yakalanmak için sıraya girmiş bir adam.

İki gün bir kışlada tutuldular. Sonra tren. 21 Eylül gecesi ve 22 Eylül'ün ilk saatlerinde vagonlar kampın önünde açıldı. İlk dakikalar, sonradan yazacağı raporda en soğuk cümlelerle anlattığı dakikalardır: kapılar açıldı, bağırışlar, köpekler, dipçikler, ışıklar. Rastgele seçilen birkaç kişi hemen orada, herkesin gözü önünde öldürüldü. Amaç bilgi vermek değildi; amaç ilk beş dakikada, gelen insanın kafasındaki "ben bir insanım" cümlesini kırmaktı.

Ona bir numara verdiler: 4859. Bundan sonra adı yoktu. Elbisesindeki bez parçasında yazan sayı vardı. Kampın mantığı buydu; bir insanı öldürmeden önce onu bir sayıya indirgemek, hem öldürmeyi kolaylaştırıyor hem de öldürüleni hesaptan düşüyordu.

O ilk gecelerde etrafındaki insanlar da bir sayıya dönüşmüştü. Aralarında tek fark şuydu: 4859 numaralı mahkûm, oraya gönderilmemişti. Kendi ayağıyla gelmişti ve bunu bilen tek kişi kendisiydi.

Pilecki kampta iki iş yapacaktı. Birincisi hayatta kalmak, ikincisi bir ordu kurmak.

Birincisi kolay değildi. İlk aylarda zatürreye yakalandı, sonra tifüse. Kamp revirine düşmek çoğu zaman ölüm demekti; hasta mahkûmlar seçilip öldürülüyordu. Pilecki iki kez oradan sağ çıktı. Taş taşıdı, kazma salladı, dayak yedi, açlık gördü. Bir arkadaşının dişleri kırıldığı için ona çorbasını içirdiğini, bir başkasının ayakkabısını paylaştığını, bir başkasının sırf sabahları tıraş olmayı sürdürdüğü için aklını korumayı başardığını yazdı.

İkinci iş, gizli örgüt işiydi ve Pilecki bunu Vilnius'taki izci ocağından beri yaptığı gibi kurdu. Adına Związek Organizacji Wojskowej dedi; Türkçesiyle Askerî Örgüt Birliği. Yapısı beşerli hücrelerdi: her hücre yalnızca kendini bilir, üstündeki tek bağlantıyı tanır, yakalandığında yıkabileceği duvar küçük olur. Askerî Örgüt Birliği kısa sürede kampın damarlarına yayıldı. Mutfakta adamları vardı; ekmek ve margarin yönlendirebiliyorlardı. Revirde adamları vardı; sahte tanı yazdırıp ölmek üzere olan mahkûmları ağır işten alabiliyorlar, ölenlerin numaralarını yaşayanlara aktarabiliyorlardı. Yazı işlerinde, depoda, terzihanede, ölü eşyalarının ayrıştırıldığı bölümde adamları vardı. Örgütün amaçları sırayla şunlardı: insanların moralini ayakta tutmak, yiyecek ve ilaç dağıtmak, kamp dışına bilgi çıkarmak ve gün gelip dışarıdan bir saldırı olursa kampı içeriden ele geçirmek.

Bilgi çıkarma işi en zoru ve en önemlisiydi. Serbest bırakılan mahkûmların ezberine yüklenen raporlar vardı; kamp dışında çalışan ekipler aracılığıyla, sivil işçiler üzerinden yollananlar vardı; kaçmayı başaranların üstüne dikilen kâğıtlar vardı. Pilecki'nin ilk raporlarından biri, direniş ağı üzerinden Stockholm'e, oradan Mart 1941'de Londra'daki Polonya sürgün hükümetine ulaştı. Bu, kamp hakkında müttefiklerin eline geçen ilk ayrıntılı belgelerden biriydi: mahkûm sayısı, ölüm oranları, açlık tayınının içeriği, sorgu yöntemleri.

Sonra rapor edilen şeyin cinsi değişti. 1941 sonbaharında, kampın 11 numaralı bloğunun bodrumunda, Sovyet savaş esirleri ve hasta mahkûmlar üzerinde bir zehirli gaz denendi. Bit öldürmek için kullanılan bir maddeydi. Pilecki'nin ağı bunu öğrendi ve dışarı bildirdi. Ardından krematoryum bacalarının çalışmaya başlamasını bildirdi. 1942 boyunca kampın karakterinin tamamen değiştiğini bildirdi: artık Avrupa'nın her yerinden trenler geliyordu, gelenler Yahudilerdi, çoğu kampın kapısından bile geçmiyor, doğrudan öldürülüyordu. Kamp bir hapishane olmaktan çıkmış, bir imha tesisine dönüşmüştü. Bunu yazan adam, olan biteni yüz metre öteden görüyordu.

1942'de örgüt daha da ileri gitti ve kamp içinde parça parça kaçırılan malzemelerden bir telsiz verici kurdu. Yaklaşık 7 ay boyunca yayın yaptılar; sayılar, isimler, tarihler. Sonbaharda, verici bulunur korkusuyla cihazı kendileri parçaladılar.

Pilecki'nin raporlarında tek bir talep tekrar tekrar geçiyordu. Kampı basın. Dışarıdan bir saldırı olsun, paraşütçü indirilsin, hiç olmazsa raylar bombalansın; içeride binlerce kişi ayaklanmaya hazır. Bu talebe verilen cevap her seferinde aynı oldu: mümkün değil. Yurt Ordusu adıyla anılan Polonya direnişinin elinde ne o ateş gücü ne de ulaşım imkânı vardı; Londra ise kampın çok uzakta olduğunu ve böyle bir harekâtın binlerce mahkûmun ölümüyle sonuçlanacağını söylüyordu. Bunlar tümüyle temelsiz gerekçeler değildi. Ama sonuç şuydu: Pilecki iki buçuk yıl boyunca doğru bilgiyi doğru adrese ulaştırdı ve hiçbir şey olmadı.

1943'e gelindiğinde örgütün yakalanma riski artmıştı; Gestapo ağın izini sürüyor, adamları teker teker alıyordu. Pilecki, raporunu artık kâğıtla değil, kendi ağzıyla anlatması gerektiğine karar verdi. Ve iki buçuk yıldır aklından geçirdiği ama bir kez bile denemediği şeyi planlamaya başladı: dışarı çıkmak.

Fırsat, kampın dışındaki fırında çıktı. Askerî Örgüt Birliği, üç adamını gece vardiyasına yazdırmayı başardı: Pilecki, Jan Redzej ve Edward Ciesielski. 26 Nisan 1943'ü 27 Nisan'a bağlayan gece, ekmek fırınının içindeydiler.

Vardiya bitmeden, telefon hattını kestiler. Fırının uzun süredir kullanılmayan demir kapısını içeriden zorladılar. Kapı açıldı ve üç adam, arkalarına bakmadan koşmaya başladılar. Ardlarından ateş edildi. Soła nehrinin kıyısını takip ettiler, sonra Vistül'ü geçtiler, gündüzleri ormanda saklanıp geceleri yürüdüler. Yanlarında, kamp evrakından çalınmış belgeler vardı.

Alwernia'ya, oradan Tyniec'e, sonra Bochnia yakınlarındaki bir çiftliğe ulaştılar. Pilecki, iki buçuk yıldır taşıdığı sahte ismin gerçek sahibiyle orada karşılaştı: Tomasz Serafiński, bölgedeki direnişin adamlarından biriydi ve adının Auschwitz'te bir mahkûm numarasıyla birlikte dolaştığından haberi yoktu. Pilecki Haziran 1943'te, Nowy Wiśnicz'te, kamp hakkındaki ilk toplu raporunu orada yazdı. Ağustos'ta Varşova'ya döndü ve sonradan Witold Raporu diye anılacak olan uzun metni hazırlamaya başladı; kampın yapısını, ölüm mekanizmasını, gaz odalarını, isim isim insanları anlattığı metni.

Sonra bekledi. Beklediği şey, raporunun bir harekâta dönüşmesiydi. Dönüşmedi. Yurt Ordusu'nun karargâhı, kampa saldırının başarısız olacağı, kaynakların yetmediği, misillemelerin ağır olacağı kanaatindeydi. Müttefiklerin elinde ise, savaşın ilerleyen yıllarında başka kaynaklardan gelen bilgiler de birikmişti; ama askerî öncelikler değişmedi. Auschwitz'e giden raylar hiçbir zaman bombalanmadı.

Bir insanın hayatının en zor sahnesi, çoğu zaman öldüğü sahne değildir. Doğruyu söylediği ve inanılmadığı sahnedir. Pilecki, üzerinde iki buçuk yıl çalıştığı belgeyi teslim etti ve belge bir çekmecede kaldı.

Kendisi savaşmaya devam etti. Direnişin sabotaj koluna girdi, Roman Jezierski takma adıyla çalıştı. Şubat 1944'te süvari yüzbaşılığına, yani Lehçedeki rotmistrz rütbesine terfi etti. 1 Ağustos 1944'te Varşova Ayaklanması başladığında, ayaklanmanın planlama kadrosunda değildi; sıradan bir er olarak, rütbesini söylemeden bir bölüğün içine katıldı. Ancak subaylar birer birer öldükten sonra kim olduğunu açıkladı ve şehir merkezindeki bir bölüğün komutasını aldı. Emrindeki mevzi, Almanların haftalarca alamadığı en inatçı noktalardan biri oldu.

Ayaklanma 63 gün sürdü ve yenilgiyle bitti. Varşova yakıldı; yaklaşık 200 bin sivil öldü. Pilecki 2 Ekim 1944'te teslim oldu ve savaş esiri olarak Bavyera'daki Murnau esir kampına gönderildi. Kamp 29 Nisan 1945'te Amerikan birlikleri tarafından kurtarıldı.

Temmuz 1945'te İtalya'ya, Ancona'ya gitti ve General Władysław Anders'in komutasındaki 2. Polonya Kolordusu'nun istihbarat şubesine katıldı. Savaş bitmişti. Batı'daki Polonyalı askerler için bitmemişti; çünkü uğruna savaştıkları ülke, kurtarıldıktan sonra bir başka orduya, Sovyet ordusuna teslim edilmişti. Polonya'da Moskova destekli bir yönetim kuruluyordu ve Londra'daki sürgün hükümetini artık kimse tanımıyordu.

Ekim 1945'te Pilecki'ye yeni bir görev verildi: Polonya'ya dönmek ve yeni rejimin ne yaptığını raporlamak. Kabul etti.

Bir kez daha, gönüllü olarak, kapının yanlış tarafına geçiyordu.

Aralık 1945'te Varşova'ya girdi. Ülkesini son gördüğünde şehir yanıyordu; şimdi molozları kaldırılıyordu. Sahte isimlerle yaşadı, kuyumculuk yaptı, etiket boyadı, bir inşaat deposunda gece bekçiliği yaptı. Bu arada eski silah arkadaşlarından bir ağ kurdu ve bilgi topladı: Sovyet birliklerinin konuşlanması, tutuklamalar, Yurt Ordusu'ndan kalanların akıbeti, göstermelik davalar, seçim hileleri.

Temmuz 1946'da kimliğinin devlet güvenlik teşkilatı tarafından öğrenildiği haberi geldi ve ülkeyi terk etmesi emredildi. Gitmedi. Sebeplerini tam olarak bilmiyoruz; ağını dağıtmak istemediği, tanıkların güvenliğini sağlamak istediği, işini yarım bırakmayı reddettiği söylenir. Karısı ve çocukları da Polonya'daydı. Kaldı.

8 Mayıs 1947'de tutuklandı. Aylarca sorgulandı ve ağır işkence gördü. Kendisiyle ilgili suçlamaları kabul etti; ağındaki insanların isimlerini vermedi.

3 Mart 1948'de dava başladı. Askerî mahkeme, dosyayı önceden yazılmış bir metin gibi işledi: sınırı yasa dışı geçmek, sahte belge kullanmak, yabancı bir güç adına casusluk, güvenlik görevlilerine suikast hazırlığı. Pilecki casusluğu ve suikast planını reddetti; 2. Kolorduya bilgi ilettiğini ise açıkça kabul etti, çünkü kendisi bunu bir Polonyalı subayın Polonyalı subaylara rapor vermesi olarak görüyordu. Duruşmada Auschwitz'te geçirdiği yılları anlattı. Salonda bunu anlamış olması gereken biri vardı: Auschwitz'ten sağ çıkmış, sonradan uzun yıllar başbakanlık yapacak olan Józef Cyrankiewicz. Mahkemeye sunduğu yazılı ifade Pilecki'nin lehine olmadı.

15 Mayıs 1948'de ölüm cezası verildi. Af talepleri reddedildi.

25 Mayıs 1948 akşamı, Varşova'nın Mokotów semtindeki cezaevinin bir bodrum bölümünde, Witold Pilecki ensesinden vurularak öldürüldü. 47 yaşındaydı. Cesedi ailesine verilmedi; nereye gömüldüğü hiçbir zaman resmî olarak açıklanmadı.

Cezaevindeki son görüşmelerden birinde karısına söylediği anlatılan bir cümle vardır: kendisine yapılanların yanında Auschwitz'in bir çocuk oyunu gibi kaldığını söylemiş. Bu cümleyi kaydeden aile üyeleridir; bir mahkeme tutanağında geçmez. Ama o cümlenin doğru olup olmadığından bağımsız olarak, tarif ettiği şey doğrudur: bir düşman tarafından öldürülmekle, uğruna her şeyini verdiğin ülke tarafından öldürülmek aynı şey değildir.

Ardından gelen kırk yıl, bu hikâyenin belki en ürkütücü kısmıdır. Pilecki öldürülmekle kalmadı; adı silindi. Polonya'da onun hakkında konuşmak, yazmak, ders vermek yasaklandı. Auschwitz'in ilk tanığı, Auschwitz tarihinin resmî anlatısından çıkarıldı. Çocukları, babalarının bir hain olarak kayıtlara geçtiği bir ülkede büyüdü. Karısı Maria, kocasının aklanmasını görmek için 2002'ye kadar yaşadı.

Rejim çöktükten sonra, 1 Ekim 1990'da Polonya Yüksek Mahkemesi kararı iptal etti ve Pilecki'yi akladı. 1995'te devlet nişanı verildi, 2006'da ülkenin en yüksek nişanı olan Beyaz Kartal Nişanı, 2013'te de albaylığa terfi; hepsi ölümünden sonra. 2012'de Varşova'daki Powązki Askerî Mezarlığı'nın, rejim kurbanlarının gizlice gömüldüğü bilinen bir bölümünde kazı yapıldı. Onlarca kişinin kalıntısına ulaşıldı. Pilecki'ninkine ulaşılamadı. Bugün adına bir enstitü, doğduğu ülkenin batısında bir aile müzesi var; ama mezarı yok.

Geriye kalan asıl miras, bir mezar taşı değil, bir soru. Pilecki'nin yaptığı şey, dünyanın en kötü yerine girip oradan haber çıkarmaktı. Bunu başardı. Raporları zamanında yazıldı, zamanında yollandı, zamanında ulaştı. Yanlış bir bilgi vermedi; abartmadı; tam tersine, sonradan ortaya çıkan rakamlar onun tahminlerinin çoğunu doğruladı. Yani bu hikâyede eksik olan şey bilgi değildi. Bilgi vardı. Eksik olan, o bilgiyi alan tarafın onunla ne yapacağıydı.

Bu yüzden Pilecki'nin hikâyesi bir kahramanlık masalından çok, bir aynadır. Bir insanın cesareti, tek başına, olayların yönünü değiştirmeye yetmeyebilir. Yetmediğinde de o cesaret anlamsızlaşmaz; sadece yükü bir yerden bir yere aktarır. Auschwitz'te olan biteni 1941'de öğrenmiş olmak, öğrenenlerin omzuna bir sorumluluk bıraktı ve o sorumluluk yerine getirilmedi. Pilecki bunu bilerek öldü.

Bugün onun raporları basılı, çevrilmiş, herkesin erişimine açık durumda. İçlerindeki en sarsıcı cümleler gaz odalarını tarif edenler değil, kampa gelen insanların ilk yarım saat içinde nasıl birer sayıya dönüştüğünü anlatanlardır. Çünkü Pilecki oraya bir soruya cevap aramaya gitmişti ve bulduğu cevap, bir kampın nasıl işlediğinden ibaret değildi. Bulduğu cevap şuydu: insanları öldürmek, önce onları insan saymaktan vazgeçmekle başlar. Ve bunu bir kere yapan bir sistem, ilk yaptığı yerde de durmaz; savaştan sonra, başka bir bayrak altında, aynı bodrumları başka insanlar için kullanır. 1948'de Varşova'da vurulan adam, bunu herkesten önce ve en pahalı yoldan öğrenmişti.

Nöron Biyografi'de bugünkü bölümün sonuna geldik. Yeni bir hikâyede yeniden buluşmak üzere.