When Do You Say Enough? Contentment or Giving Up?

Bölüm metni

Your raise made you happy for about two months, and then it simply became your new normal. So when is "this is enough" wisdom, and when is it surrender wearing wisdom's clothes? And who gains when someone tells you to "be content with what you have"?

Bir insan ne zaman "yeter" demeli? "Yeter" dediğinde bu bir bilgelik mi, yoksa yorgunluğun, korkunun, umutsuzluğun kılık değiştirmiş hâli mi? Kanaat dediğimiz erdem ile pes etmek dediğimiz teslimiyet arasındaki çizgi nereden geçiyor? Bu soruyu modern psikoloji sormadan çok önce de insanlar soruyordu. Hem de bazen bir fıçının içinden.

Milattan önce dördüncü yüzyılda Atina sokaklarında, kentlilerin hem alay ettiği hem de merakla izlediği bir adam vardı. Adı Diyojen'di, Karadeniz kıyısındaki Sinop'tan gelmişti. Evi yoktu. Anlatılara göre bir tapınağın yakınında, erzak saklamak için kullanılan büyük bir toprak küpün içinde yaşıyordu. Bu küp sonraki yüzyıllarda fıçı diye anılacaktı. Üzerinde eski bir pelerin, elinde bir değnek, sırtında bir torba. Bütün varlığı buydu.

Diyojen'in hayatını aktaran yazarlar, onun bir gün çeşme başında avuçlarıyla su içen küçük bir çocuk gördüğünü anlatır. Diyojen bunu görünce torbasından tahta kâsesini çıkarıp atmış ve şöyle demiş: Bir çocuk sadelikte beni geçti. Bu küçük sahne Diyojen'in bütün felsefesini özetliyor. Ona göre insan, ihtiyaç sandığı şeylerin çoğuna aslında muhtaç değildi. İhtiyaçlar çoğaldıkça özgürlük azalıyordu. Elinde bir kâse varsa, o kâseyi korumak, taşımak, kaybetmekten korkmak zorundaydın.

En ünlü anekdot ise Büyük İskender'le karşılaşmasıdır. Plutarkhos'un anlattığına göre İskender, Korint'te Diyojen'i ziyaret eder; filozof güneşin altında uzanmış dinlenmektedir. Dünyanın en güçlü adamı ona istediği bir şey olup olmadığını sorar. Diyojen'in cevabı, Türkçede yüzyıllardır dilden dile dolaşan o kısa cümledir: Gölge etme, başka ihsan istemem. Plutarkhos'a göre çevresindekiler filozofla alay ederken İskender, eğer İskender olmasaydım Diyojen olmak isterdim demiştir.

Ama Diyojen'in yolu uç bir yoldu. Herkesin bir küpte yaşayabileceğini düşünmek gerçekçi değil. Onun ardından gelen bir başka filozof, aynı soruyu daha ölçülü ve daha sistemli biçimde ele aldı. Bu kişi Epikuros'tu.

Bugün Epikuros adı, ne yazık ki çoğu zaman sınırsız zevk düşkünlüğüyle birlikte anılıyor. Oysa gerçek Epikuros'un hayatı bunun tam tersiydi. Atina'nın dışında bir bahçe satın almış, okulunu orada kurmuştu. Bu yüzden okulu Bahçe diye anıldı. Bahçedekiler çoğunlukla ekmek ve suyla yaşardı. Diogenes Laertios'un aktardığı bir mektupta Epikuros bir dostuna, bana bir kap peynir gönder de canım istediğinde ziyafet çekebileyim diye yazar. Bir kap peynir, onun için bir ziyafetti.

Epikuros'un katkısı, arzuları ayırt etmeyi öğretmesiydi. Menoikeus'a Mektup adıyla bilinen metninde arzuları gruplara ayırır. Bazı arzular hem doğaldır hem de zorunludur: acıktığında yemek, susadığında su, üşüdüğünde barınak. Bazıları doğaldır ama zorunlu değildir: sıradan bir yemek yerine lezzetli bir yemek istemek gibi. Bir de ne doğal ne de zorunlu olan, ona göre boş arzular vardır: şöhret, sınırsız servet, iktidar. Bu son gruptaki arzuların doğal bir sınırı yoktur. Karın doyar, susuzluk geçer; ama şöhret isteği hiçbir zaman "tamam, bu kadar yeter" demez.

Epikuros'un "yeter" sorusuna cevabı buradadır: Yeterlilik, sınırı olan arzularda mümkündür. Sınırı olmayan bir şeyin peşine düşen kişi, tanım gereği hiçbir zaman doymayacaktır. Epikuros'a atfedilen bir söz bunu keskin biçimde dile getirir: Kime yeterli olan az geliyorsa, ona hiçbir şey yetmez.

Diyojen ile Epikuros'un ardından Roma'da bir başka ses yükseldi ve bu ses işi büsbütün ilginç hâle getirdi. Çünkü bu kez az ile yetinmeyi öğütleyen kişi, imparatorluğun en zengin insanlarından biriydi. Lucius Annaeus Seneca, genç imparator Neron'un hocası ve danışmanıydı. Tarihçi Tacitus, Seneca'nın rakiplerinden birinin onu 300 milyon sestersluk bir servet biriktirmekle suçladığını aktarır. Bu, devasa bir paraydı.

Aynı Seneca, ömrünün son yıllarında dostu Lucilius'a yazdığı mektuplarda kanaati öğütledi. Lucilius'a Mektuplar'ın ikincisinde şöyle bir düşünce yer alır: Yoksul olan, az şeyi olan değil, daha fazlasını isteyendir. Başka bir mektupta ise ilginç bir alıştırma önerir: Yılın birkaç gününü bilerek yoksul gibi geçir. En kaba ekmekle yetin, sert ve basit giysiler giy. Sonra da kendine sor: Korktuğum şey bu muydu?

Seneca'nın amacı insanları yoksulluğa mahkûm etmek değildi. Onun derdi, kaybetme korkusunu yenmekti. Bir insan sahip olduklarını kaybetmekten korkuyorsa, aslında onlara sahip değildir; onlar ona sahiptir. Yoksulluğu birkaç gün denemek, korkunun büyüklüğüyle gerçeğin küçüklüğünü karşılaştırmaya yarardı.

Peki zengin bir adamın kanaat öğütlemesi ikiyüzlülük müydü? Bu soru Seneca'nın kendi döneminde de soruldu ve o, eserlerinde bu eleştiriye cevap vermeye çalıştı. Bilge kişinin servete sahip olabileceğini, önemli olanın servetin kalbe yerleşmemesi olduğunu savundu. Bu savunma ikna edici mi, değil mi, her dinleyici kendi kararını verebilir. Ama bu tartışma, sona doğru döneceğimiz büyük soruya ilk ipucunu veriyor: Kanaat öğüdü, kimin ağzından çıktığına göre farklı bir anlam kazanabilir.

Antik dünyanın bu üç sesi, kanaati çoğunlukla bir özgürlük meselesi olarak gördü. Az şeye ihtiyaç duyan, az şeye bağımlıdır. Doğuda ise birkaç yüzyıl sonra aynı mesele başka bir derinlikle, insanın kalbindeki açlığın kaynağına inilerek ele alınacaktı.

1095 yılında Bağdat'taki Nizamiye Medresesi'nin en saygın hocası, şöhretinin zirvesindeyken her şeyi bıraktı. Yüzlerce öğrencisi vardı, sözü sarayda dinleniyordu, maddi bakımdan hiçbir sıkıntısı yoktu. Ama içinde büyüyen bir bunalım onu konuşamaz hâle getirmişti. Sonradan yazdığı Dalaletten Kurtuluş adlı otobiyografik eserinde, kürsüye çıktığında dilinin tutulduğunu, yiyemez ve içemez hâle geldiğini anlatır. Sonunda makamını, şöhretini ve kariyerini geride bırakıp yollara düştü. Bu kişi Ebû Hâmid el-Gazzâlî'ydi.

Gazzâlî'nin hikâyesi, "yeter" demenin belki de en çarpıcı örneklerinden biri. Ama onu burada anmamızın asıl nedeni, sonraki yıllarda kaleme aldığı büyük eser. Arapça adı İhyâu Ulûmi'd-Dîn olan, yani Din İlimlerinin İhyası diye bilinen bu eser, insan ruhunun hastalıklarını ve ilaçlarını inceleyen dev bir çalışmadır. Din İlimlerinin İhyası'nın bölümlerinden biri cimriliği ve mal sevgisini ele alır. Gazzâlî burada hırsı neredeyse bir hekim titizliğiyle teşhis eder.

Gazzâlî'ye göre mal ne tamamen iyidir ne tamamen kötü. Mal bir araçtır; insanın ihtiyacını karşılar, başkasına yardım etmesini sağlar. Sorun, malın amaç hâline gelmesidir. O noktada insan, ihtiyacı olmayan şeyi de biriktirmeye başlar. Gazzâlî bu ruh hâlini anlatırken Buhârî ile Müslim'in aktardığı bir hadise başvurur: Âdemoğlunun iki vadi dolusu altını olsa bir üçüncüsünü ister; Âdemoğlunun gözünü topraktan başka bir şey doyurmaz.

Gazzâlî teşhisle kalmaz, ilaç da önerir. Kanaate ulaşmak için hem bilgiye hem de uygulamaya ihtiyaç olduğunu söyler. Uygulama tarafında harcamada ölçülü olmayı, geleceğe dair aşırı kaygıyı bırakmayı öğütler. Bilgi tarafında ise insana iki şeyi düşünmesini söyler. Birincisi, kanaatte bir onur, hırsta ise bir aşağılanma vardır. Hırslı insan başkalarına muhtaç olur, onların kapısında bekler, onlara yaranmaya çalışır. Kanaatkâr insan ise başını dik tutabilir. İkincisi, dünya işlerinde kendinden aşağıdakine, din ve ahlak işlerinde kendinden yukarıdakine bakmak. Gazzâlî bu ölçüyü de bir hadise dayandırır.

Bu ikinci öğüt, bugünün sosyal medya çağında ayrıca düşündürücü. Bizler artık sürekli kendimizden yukarıdakine bakıyoruz: daha güzel tatil yapana, daha büyük evde oturana, daha başarılı görünene. Gazzâlî'nin önerdiği bakış yönü, bugün alıştığımız yönün tam tersi.

Bu tabloya halk arasında çok yaygın bir söz de eşlik eder: Kanaat tükenmez bir hazinedir. Bu söz hadis olarak aktarılır, ancak hadis âlimlerinin önemli bir kısmı onun senedini zayıf bulur. Yine de Anadolu'nun gönlüne öyle yerleşmiştir ki, kaynağı ne olursa olsun, kanaatin halk tarafından nasıl anlaşıldığını gösterir. Tükenmez, çünkü dışarıdan gelmiyor; elinden alınamaz, çünkü bir eşya değil.

Gazzâlî'nin teorik derinliği, birkaç kuşak sonra Anadolu'da bambaşka bir dille, şiirin diliyle dile geldi. On üçüncü yüzyılın sonu ile on dördüncü yüzyılın başında yaşayan Yunus Emre, mal ve mülk üzerine şöyle seslenir: Mal sahibi mülk sahibi, hani bunun ilk sahibi? Mal da yalan mülk de yalan, var biraz da sen oyalan.

Yunus'un bu dizelerinde bir hüzün var. Ama bu, umutsuzluğun hüznü değil; bir gerçeği kabullenmenin, bir yükü bırakmanın hüznü. Tarlanın, evin, sandığın bir önceki sahibi nerede? Bizden sonra bir sonraki sahibi kim olacak? Sahip olduğumuzu sandığımız şeyler, aslında bir süreliğine emanetimizde duruyor. Bu bakış hırsın temelini sarsıyor: Emaneti biriktirmenin anlamı ne?

Ama kanaat Anadolu'da yalnızca bir iç dünya meselesi olarak kalmadı; çarşıya, pazara, tezgâha da indi. On üçüncü yüzyılda Kırşehir'de yaşadığı bilinen Ahi Evran'ın adıyla anılan Ahilik teşkilatı, esnafı ve zanaatkârları bir ahlak çatısı altında topluyordu. Ahilikle özdeşleşen bir öğüt, çıraktan ustaya, kuşaktan kuşağa aktarılırdı: Elini, kapını, sofranı açık tut; gözünü, dilini, belini bağlı tut. Burada kanaat, el açıklığıyla yan yana duruyor. Az ile yetinmek, başkasına vermeyi engellemiyor; tam tersine, onu mümkün kılıyor.

Ahilik geleneğiyle ilişkilendirilen bir uygulama da Anadolu çarşılarında uzun süre anlatıldı. Sabah siftahını yapmış bir esnaf, yeni bir müşteri geldiğinde onu henüz siftah yapmamış komşusuna yönlendirirdi: Ben siftahımı yaptım, komşum henüz yapmadı, ondan alın. Bu davranışın her dükkânda uygulandığını söylemek zor; ama bir ideal olarak hafızalarda yaşaması bile anlamlı. Burada "yeter" demek bir geri çekilme değil, bir paylaşma biçimi. Esnaf kazancını sınırlıyor, çünkü çarşının tamamının ayakta kalmasını önemsiyor.

Gazzâlî'nin makamını bırakması, Yunus'un dizeleri, Ahi esnafının siftah geleneği. Üçünde de "yeter" demek bir tükenmişlik ilanı değil, daha büyük bir şeye yer açmak. Peki bu bilgelerin uyardığı açlık, bugün bizim gündelik hayatımızda nasıl görünüyor?

Bir sabah telefonunuza bir bildirim düşüyor: Maaşınıza zam yapılmış. Rakam beklediğinizden biraz yüksek. O gün iş çıkışı adımlarınız hafifliyor, akşam yemeğinde ailenize haberi verirken sesinizde saklayamadığınız bir gurur var. Kafanızda hesaplar dönüyor: Şu borç kapanır, şu tatil yapılır, belki o çok istediğiniz telefon da alınır. Birkaç hafta sonra telefonu alıyorsunuz. Kutuyu açarken parmaklarınız neredeyse titriyor. Ekran parlak, kamera keskin, her şey pürüzsüz. İlk gün onu elinizden bırakamıyorsunuz.

Şimdi aynı sahneyi altı ay sonrasına taşıyalım. Zam artık zam değil, sıradan maaşınız. Harcamalarınız ona göre ayarlanmış, ay sonu yine biraz sıkışıyorsunuz. Telefonun kılıfı çizilmiş, ekranı sabah alarmını kapattığınız sıradan bir cam parçasına dönüşmüş. Üstelik reklamlarda yeni bir model belirmiş bile. Kimse size bir şey kaybettiğinizi söylemedi, hiçbir şey elinizden alınmadı. Ama o ilk günün sevinci sessizce sönmüş.

Bu deneyim o kadar tanıdık ki çoğumuz üzerine düşünmeyiz bile. Oysa psikologlar onu uzun zamandır inceliyor. 1971'de Philip Brickman ve Donald Campbell, insanların iyi ya da kötü olaylara kısa sürede alıştığını ve duygusal olarak bir tür başlangıç noktasına geri döndüğünü öne sürdü. Bu düşünce sonradan hedonik koşu bandı adıyla yayıldı. Koşu bandında ne kadar hızlı koşarsanız koşun, olduğunuz yerde kalırsınız. Daha fazla kazanır, daha fazla edinirsiniz; ama hissettiğiniz memnuniyet bir süre sonra eski yerine döner.

Brickman ve arkadaşlarının 1978'de yayımladığı bir çalışma bu fikri iyice çarpıcı hâle getirdi. Araştırmacılar, Amerika'da büyük piyango ikramiyesi kazanmış kişilerle hiç ikramiye kazanmamış kişileri karşılaştırdılar. Kazananlar, beklenenin aksine, ötekilerden belirgin biçimde daha mutlu çıkmadı. Daha da ilginci, gündelik küçük zevklerden, bir arkadaşla sohbetten, bir kahvaltıdan aldıkları keyif biraz azalmış görünüyordu. Büyük bir sevinç, küçük sevinçlerin tadını kaçırmıştı sanki.

Bu bulgular sonraki yıllarda tartışıldı, inceltildi. Her şeye aynı hızla alışmadığımız, bazı kayıpların kalıcı iz bıraktığı da ortaya kondu. Ama ana fikir yerinde duruyor: Edindiğimiz şeyler, edinmeden önce hayal ettiğimiz kadar uzun süre bizi mutlu etmiyor.

Epikuros'un boş arzular hakkında söyledikleri, bu koşu bandının yirmi üç yüzyıl önceki teşhisi gibidir. Epikuros alışma mekanizmasını bilmiyordu, ama sonucunu görmüştü. Bir arzuyu tatmin etmek onu yok etmez; boş bir arzu doyurulduğunda yerini yenisine bırakır. Gazzâlî'nin aktardığı hadiste de aynı yankıyı duymamak zor: İki vadi yetmiyor, üçüncüsü isteniyor. Doyum ancak ölümle, toprakla geliyor.

Bu durum bizi sinsi bir merdivene çıkarıyor. Her basamak bir sonrakini işaret ediyor. Bir sonraki maaş, bir sonraki ev, bir sonraki unvan. Merdivenin tepesi yok; çünkü tepeye vardığınız anda gözünüz yeni bir tepeye takılıyor. Bu merdiven bir yerde bitmeli mi? Bitmeliyse, onu kim bitirecek?

Ama bir an duralım. Acaba her "yeter" bu kadar asil mi? Ya biri bize "elindekiyle yetin" dediğinde, aslında başka bir şey söylüyorsa?

Bir fabrikada çalışan bir işçi düşünün. Yıllardır aynı ücreti alıyor, enflasyon her ay maaşını biraz daha eritiyor. Arkadaşlarıyla birlikte haklarını talep etmeye karar verdiklerinde biri onlara şöyle diyor: Şükredin, işiniz var, kanaat edin. Aynı cümle Gazzâlî'nin kaleminden çıktığında bir ruh ilacıydı. Peki burada da öyle mi?

Kanaat kavramının en tehlikeli kıvrımı burada yatıyor. Kanaat, insanın kendi kendine verdiği bir karar olduğunda özgürleştirici. Ama başkasına, özellikle de kendisinden daha güçsüz birine öğütlendiğinde, kolayca bir susturma aracına dönüşebiliyor. Seneca örneğinde ilk kez fark ettiğimiz gerilim, burada tam anlamıyla su yüzüne çıkıyor: Kanaati kim, kime öğütlüyor?

Bu meseleye modern düşünce de eğildi. Norveçli filozof Jon Elster, 1983'te yayımlanan Sour Grapes, yani Ekşi Üzümler adlı kitabında, Ezop masalındaki tilkiden yola çıkar. Tilki asmadaki üzümlere uzanamayınca onların ekşi olduğuna karar verir. Elster bu durumu "uyarlanmış tercihler" diye adlandırır. İnsan ulaşamadığı şeyi küçümseyerek kendini rahatlatır. Dışarıdan bakan biri bu tilkiye kanaatkâr diyebilir. Ama tilki gerçekten yetinmiyor; sadece kaybını tatlandırıyor.

Ekonomist ve filozof Amartya Sen de aynı soruna başka bir açıdan baktı. Sen, uzun süre yoksunluk içinde yaşayan insanların zamanla beklentilerini düşürdüğünü, az ile memnun olduklarını söyleyebildiğini gözlemledi. Eğer bir toplumun refahını yalnızca insanlara ne kadar memnun olduklarını sorarak ölçersek, bu kişilerin durumunu olduğundan iyi görebilirdik. Memnuniyet bazen adaletsizliğin sesini kısabilir.

Ekşi Üzümler'in tilkisi ile Sen'in gözlemlediği insanlar bize kritik bir ayrım öğretiyor. Kanaat bir seçimdir. Uyarlanmış tercih ise bir yenilginin üstünü örten bir örtü. İkisi dışarıdan aynı görünür: İkisinde de insan "bu bana yeter" der. Fark, sözün nereden geldiğindedir.

İlginç olan şu ki, bu ayrımı kanaat geleneğinin kendisi de yapıyordu. Gazzâlî, Din İlimlerinin İhyası'nın tevekkülü ele alan bölümünde, tevekkülün çalışmayı ve sebebe sarılmayı bırakmak anlamına gelmediğini açıkça vurgular. Tirmizî'nin aktardığı bilinen bir rivayet de aynı yönü gösterir: Devesini bağlamadan Allah'a güvendiğini söyleyen bir adama, önce deveni bağla, sonra tevekkül et denir. Yani gelenek, kanaati tembelliğin ya da haksızlığa boyun eğmenin gerekçesi olarak görmüyordu. Ahi esnafının kanaati de adil fiyat, düzgün iş ve dayanışma gibi sert kuralların içindeydi. Kanaat, çabanın sonunda gelen bir dinginlikti; çabanın yerine geçen bir uyuşukluk değil.

Peki günlük hayatta bu ikisini nasıl ayırt edeceğiz? Burada modern bir kavram yardımcı olabilir. Nobel ödüllü iktisatçı Herbert Simon, 1956'da insanların karar verirken her zaman en iyiyi aramadığını, çoğu zaman "yeterince iyi" olanı bulduklarında durduklarını gösterdi. Bu davranışa, tatmin etmek ile yetinmek kelimelerini birleştirerek satisficing adını verdi; Türkçede buna yeterince iyiyle yetinmek diyebiliriz. Simon'un gözünde bu bir zaaf değil, akılcı bir stratejiydi. Sonsuz seçenek arasında en iyiyi aramak insanı tüketir ve çoğu zaman karar veremez hâle getirir. Yeterince iyiyle yetinmek ise önceden belirlenmiş bir ölçüte göre durmayı bilmektir.

Bu kavramdaki kilit nokta, ölçütün önceden ve bilinçli olarak belirlenmesi. Kanaati pes etmekten ayıran da tam olarak bu. Kanaatkâr insan, neyin kendisine yeteceğini düşünmüş, tartmış ve kendi değerlerine göre bir sınır çizmiştir. Pes eden insan ise sınırı kendisi çizmez; sınır ona dayatılmıştır, o da sadece kabullenir.

Bu ayrımı belki birkaç soruyla kendimize sorabiliriz. "Yeter" dediğimde içimde bir ferahlık mı var, yoksa buruk bir kırgınlık mı? Bu kararı dinlenmiş bir zihinle mi verdim, yoksa tükenmiş, yorulmuş, korkmuş bir zihinle mi? Yetindiğim şey benim değerlerimle mi uyumlu, yoksa birinin bana "fazlası sana göre değil" demesiyle mi geldi? Koşullar değişse, ulaşamadığım şey bir anda elime geçse, onu yine reddeder miydim?

Son soru özellikle önemli. Diyojen İskender'in teklifini reddedebiliyordu, çünkü reddedebileceği bir şey önüne sunulmuştu. Gazzâlî makamını bırakabildi, çünkü o makama sahipti. Bu iki örnekte "yeter" demek bir güç gösterisiydi. Ekşi Üzümler'in tilkisi ise reddedecek bir şeye sahip değildi; o sadece kaybını adlandırıyordu.

Ama bu, yalnızca imkânı olanların gerçek kanaate erişebileceği anlamına mı geliyor? Hayır. Yunus Emre'nin dizeleri bir saray şairinin değil, Anadolu köylerini dolaşan bir dervişin sesiydi. Ahi esnafı zengin değildi; dükkânının kazancıyla geçinen insanlardı. Kanaatin gücü sahip olunan servetten değil, iç özgürlükten geliyor. Mesele, insanın kendi isteğini başkasının çizdiği sınıra göre değil, kendi pusulasına göre ayarlayabilmesi.

Belki de en zor kısım şu: Kanaat ile haklarını aramak birbirinin karşıtı değil. Bir insan kendi hayatında az ile yetinip başkasının hakkı için mücadele edebilir. Kendi sofrasında sade bir yemekle mutlu olup çevresindekilerin aç kalmaması için uğraşabilir. Ahilikteki o açık el ile bağlı göz arasındaki denge tam da buydu. Kendisi için az isteyen, başkası için çok isteyebilir.

Zam haberiyle başlayan o sahneye dönelim. Zam gelmiş, telefon alınmış, sevinç sönmüş. Şimdi yeni bir model beliriyor ve içinizde tanıdık bir kıpırtı başlıyor. Bu noktada "yeter" demek bir seçenek. Ama bu hangi "yeter" olacak? Bir alışverişi yapamadığınız için kendinizi teselli ettiğiniz bir "yeter" mi, yoksa koşu bandının farkına varıp inmeye karar verdiğiniz bir "yeter" mi?

Kanaatin bugün bize söylediği belki de şu: "Yeter" kelimesi bir yolun sonunu değil, bir yönün değişmesini işaret edebilir. Daha fazlasını edinme yarışından çekilen insan, o yarışa harcadığı enerjiyi başka bir yere aktarabilir: bir ilişkiye, bir zanaata, bir anlam arayışına, başkalarına uzanan bir ele. Pes eden insan ise durduğu yerde kalır; enerjisi bir yere akmaz, sadece söner.

Belki de asıl soru "Ne zaman yeter demeli?" değil, "Yeter dedikten sonra ne yapacağım?" sorusudur. Bu soruya bir cevabınız varsa, büyük ihtimalle kanaat ediyorsunuz. Cevabınız yoksa, durup bir kez daha düşünmekte fayda var.

Nöron Philosophy'de bugünkü bölümün sonuna geldik. Yeni bir hikâyede yeniden buluşmak üzere.